Uwaga: ze względu na to, że dużą rolę odgrywa w TBoD czas, chcąc uniknąć nieporozumień i dwuznaczności, uznałem za konieczne rozróżnienie w blogu dwóch odrębnych od siebie pojęć oraz posłużyłem się w tym celu odpowiednimi skrótami: CW oznacza czas wirtualny, związany z mechaniką gry, CRz zaś – rzeczywisty, czyli ten faktyczny, realny.

Głód wciąż narastał. Naznaczał kolejne upływające tygodnie, czyniąc je coraz bardziej nieznośnymi. Gdy wreszcie nadszedł właściwy dzień, nie mogłem się powstrzymać; apetyt stał się silniejszy ode mnie. Poczekawszy na zapadnięcie ciemności niczym nocny drapieżca, jak krwiożercza bestia rzuciłem się na swą ofiarę, dając upust swojej żądzy i całkowicie się jej poddając. Łapczywie zatopiłem się i wsiąkłem na długie godziny, chcąc jak najszybciej dobrać się do źródła i wyssać je do ostatniej kropli. Po czym – zaspokoiwszy pierwsze pragnienie – zwolniłem. Gdyż dotarło do mnie, że wbrew własnym wyobrażeniom wcale nie muszę się tak spieszyć. I dlatego, że obok niezwykle smakowitej esencji zacząłem wyczuwać w tej grze domieszkę zbrukanych niedoskonałością, pośledniejszych dodatków. Potrafiących nieraz odbić się czkawką, a czasem powodujących lekkie mdłości.

Wszystko tu tak oziębłe
Wszystko tu tak ciemne

Miałem na tę produkcję ogromną chrapkę. I z góry zakładam, że każdy, kto kliknął ten wpis, wie doskonale, o czym ona jest: od pierwszych zapowiedzi było o niej w branżowych mediach na tyle głośno, iż pozwolę sobie odpuścić jakieś obszerniejsze wprowadzenie w fabułę czy opisy mechanik, ograniczając się do niezbędnego minimum. Na powtarzanie informacji, jakie można znaleźć w dowolnym innym tekście jej poświęconym, zwyczajnie szkoda mi czasu (oczywiście tego rzeczywistego). Akcja dzieje się w Kotlinie Sangorskiej, a fikcyjność tego miejsca jest o tyle ciekawa, że niezupełna: leży ono w Karpatach, w grze zaś można przeczytać bądź usłyszeć inne znajome nazwy (np. Tatarzy, Żydzi, Marsylia, Egipt). Twórcy więc nie tyle przygotowali całkowicie nowy, niemający nic wspólnego z realiami historycznymi fantastyczny świat, ile wprowadzili do tego nam znanego nadnaturalne elementy; zmodyfikowali go, proponując alternatywną, na wpół nierzeczywistą i magiczną wersję. W ogarniętej epidemią Czarnej Śmierci czternastowiecznej Europie pojawiają się bowiem (ujawniają?) wampiry, zwane tu – nie wiedzieć czemu – wrakirami. Czwórka z nich, pod przywództwem potężnego kniazia Brencisa, przybywa do wspominanej kotliny, obala rządzącego nią feudała i ustanawia nowy porządek: w zamian za poddaństwo, posłuszeństwo i dobrowolne ofiarowywanie swej krwi wrakirom mieszkańcy nie muszą obawiać się śmiercionośnej zarazy. Niektórzy akceptują to przymierze z chęcią, widząc w Brencisie wybawiciela i bożego wysłannika, niektórzy służą mu wyłącznie ze strachu, jeszcze inni zaś planują przeciw niemu powstanie, uważając go za kolejnego tyrana. Zafiksowanego na punkcie własnej wielkości demona, czarci pomiot i bluźniercę, zastępującego liturgię i Eucharystię świętokradczą, sataniczną wręcz Krwawą Mszą. Muszę powiedzieć, że deweloperzy z powstałego kilka lat temu studia Rebel Wolves, dla którego TBoD jest przecież debiutanckim projektem, kupili mnie swą wizją. Przedstawiony w grze świat zainteresował mnie i przekonał do siebie, a odkrywanie jego historii i sekretów (niekiedy dość mrocznych) to jeden z najważniejszych atutów produkcji. Czuć tu leciutko vibe pierwszego Dragon Age, a jedna z zamieszkujących kotlinę ras – Uriasze – mocno kojarzy się ze znanymi z uniwersum BioWare rogatymi Qunari.

Me wspomnienie niczym sen
W zakamarku tegoż czasu

Protagonistą jest Coen – młodzieniec ze zwykłej, zajmującej się rolnictwem i łowiectwem rodziny, zamieszkującej wioskę Laslea. Po potencjalnie długim (dla obsesyjnych erpegowych szwędaczy i niuchaczy), bo zajmującym nawet trzy godziny CRz prologu zaczyna się właściwa opowieść. Główny bohater znajduje się w niewłaściwym czasie i miejscu, za co zostaje przykładnie ukarany, tj. przemieniony przez Brencisa we wrakira. Lecz coś idzie nie tak. Coen bowiem, w przeciwieństwie do swego stwórcy i jego pobratymców, okazuje się niewrażliwy na słoneczne światło, zwykle spalające krwiopijcze istoty na popiół. Wampirem jest tylko w nocy, o świcie natomiast jakoby staje się na powrót człowiekiem. Od teraz to Dawnwalker – Wędrowiec. Czyli kto konkretnie? Ponieważ gra pozostawia odnalezienie odpowiedzi na to pytanie graczowi, uczynię tak i ja. Ważne jest to, iż ten fabularny fundament, ta dwoistość istnienia bohatera, ma bezpośrednie przełożenie na gameplay. Wpływa między innymi na możliwość regeneracji paska życia Coena. W ludzkiej formie wystarczy coś zjeść lub przełknąć uzdrawiający dekokt, ale w wampirzej pozostaje tylko jedno: picie krwi, jednocześnie konieczne do rozwoju umiejętności. I uwaga: zawsze gdy bohater jest osłabiony, jeśli nie zaspokoi swego głodu w sposób kontrolowany, może ulec żądzy i dopuścić się ataku na swego rozmówcę, zabijając go. Tak właśnie było w moim przypadku: we wczesnych etapach gry, po wyczerpującej walce, z której ledwo udało mi się wyjść zwycięsko, odpaliła się automatycznie cutscenka, a Coen… rzucił się po chwili na uratowaną dopiero co przed oprawcami ofiarę, z tragicznym dla niej skutkiem. Po początkowym szoku jak najbardziej zaakceptowałem taki bieg wydarzeń. Nie zdecydowałem się na wczytanie save’a, traktując ten fakt jako część mojej, personalnej historii Coena. A skoro już przy rozmowach jesteśmy, to wybierane w ich trakcie opcje dialogowe często faktycznie mają znaczenie i wpływają na kierunek, w jakim podąża dane zadanie. W ogóle, opracowanie questów zasługuje na uznanie. Z wyjątkiem celu nadrzędnego brak jasnego podziału na misje główne i poboczne. Ma się tu za to – jak chyba wszystkim wiadomo – narzucony odgórnie, uzasadniony fabularnie limit czasu na uratowanie przetrzymywanej przez Brencisa rodziny: trzydzieści dni i nocy CW. Każde ukończone zadanie (a nierzadko samo jego rozpoczęcie bądź poczyniony w nim postęp) zabiera jakąś ilość tegoż czasu. Od gracza zależy, których aktywności zechce się podjąć, a które odpuści, lecz ich wybór wcale nie jest tak oczywisty, jakby się na pierwszy rzut oka mogło wydawać.

Diabelskie kształty przemykają
Wyłaniając się z mroku

Dzieje się tak dlatego, że twórcy TBoD podjęli próbę wyeliminowania znanego problemu (i paradoksu zarazem) większości sandboksów, w których oś głównej historii szybko zaciera się i ginie w dziesiątkach możliwych do podjęcia działań, służących jedynie grindowi. Tutaj jest nieco inaczej. Owszem, nie brakuje powtarzalnych, polegających dokładnie na tym samym czynności, na przykład likwidacji obozów zajmowanych przez pachołków Brencisa. Tyle, że nigdy nie wiadomo, czy któraś z nich nie będzie miała jakiegoś fabularnego rozwinięcia i kontynuacji. To właśnie zaliczając jedną z wielu pozornie standardowych aktywności, a nie konkretną misję, ledwie po dziesięciu dobach CW wszedłem w posiadanie przedmiotu umożliwiającego dostanie się do zamku kniazia, co doprowadziłoby do rozpoczęcia sekwencji finałowej; ze sposobności tej jednak nie skorzystałem, chcąc lepiej poznać grę. Ponadto gracz, odhaczając w dzienniku zadań po raz drugi czy trzeci podobną pozycję, ma poczucie, że robi to po coś: aby osłabić wpływy wrogich wrakirów i tym samym ułatwić sobie końcówkę (a przynajmniej tak można zakładać). Konstrukcja gry jest jej wielką zaletą, zapewniając regrywalność, gdyż nie da się zrobić i zobaczyć wszystkiego przy pierwszym przejściu. Cel jest jeden, ale do jego osiągnięcia (bądź nie) prowadzi niejedna droga. Ja na ostatnie starcie z Brencisem ruszyłem w towarzystwie postaci mającej bogate i ciekawe backstory, której na dobrą sprawę ktoś inny mógłby nawet nie spotkać. Spodobał mi się także sam ending, to, jak potoczyły się wydarzenia w mojej wersji opowieści. A już najbardziej przypadło mi do gustu, że trudno jest mi nazwać to zakończenie happy endem. TBoD bywa nazywany polskim Assassin’s Creed i pragnę oświadczyć, iż uważam takie porównania za chybione. Wspinaczka czy parkour istnieją tu w mocno ograniczonej formie. Można odsłonić część mapy za pomocą wież obserwacyjnych, lecz nie jest to wymagane, a samo dostanie się na ich szczyt polega na wykorzystywaniu wampirzych zdolności (skoku, będącego niczym innym jak teleportem na małą odległość, a także czaderskiej możliwości chodzenia po pionowych płaszczyznach, które… nie zawsze działa, jak powinno). Osobiście poświęciłem kilka godzin CRz na eksplorację świata i odkrywanie znaczników, dopiero później decydując, które aktywności podjąć. I uważam, że eksplorować warto, a gra umie za to nagrodzić. Trzeba oddać twórcom, że nie chcieli przesadnie męczyć gracza podróżowaniem, zwłaszcza że odbywa się ono wyłącznie pieszo. Kapliczek pełniących funkcję punktów szybkiej podróży jest mnóstwo. Są perki pozwalające na szybsze przemieszczanie się, a do pytajnika wystarczy zbliżyć się na sto wirtualnych metrów, by przestał być sekretem, a stał się zidentyfikowanym miejscem. Jednak nie wszystko jest na mapie zaznaczone: pewne lokacje trzeba odkryć samodzielnie.

Pamiętam – to tu umarłem
Podążając za Zmarzłym Księżycem

Sporo miejsca w prezentacjach przedpremierowych TBoD poświęcono walce i rozumiem, dlaczego tak było: bo jest jej w grze bardzo dużo. Niby to RPG, niby można jej unikać przez wybór odpowiednich dialogów i pacyfistyczne nastawienie, lecz w praktyce często jest się do niej zmuszonym. Nie tylko podczas zadań, ale i w trakcie swobodnego eksplorowania mapy. Potyczek z oddziałami zbrojnych czy z watahami wilków stoczyłem bez liku; nie zliczę też, ile razy napadł na mnie gang dzikich wieprzy, a i wygłodniały niedźwiedź trafiał się częściej, niżbym chciał. Najważniejszą informacją oraz punktem wyjścia do dalszych rozważań na temat walki jest jednak to, że w momencie załączenia się trybu bojowego kamera kompletnie świruje. W stopniu uprawomocniającym stwierdzenie, iż to sama gra częściej wybiera cel, który ma atakować Coen, niż gracz. Niełatwo będzie mi opisać istotę rzeczy, lecz spróbuję. A więc egzemplifikując: rozpoczyna się konfrontacja z bandą zbirów, a nasz bohater korzysta z umiejętności specjalnej i ogłusza najbliższego mu oprycha. Chcąc wykorzystać bezkarnie chwilową przewagę, zamierza zadać oszołomionemu oponentowi kilka cięć mieczem i… nie może tego zrobić, bo zostaje natychmiast zaatakowany przez innego przeciwnika i automatycznie skupia się na nim. Krzyżuje z nim ostrze dopóty, dopóki nie doskoczy do niego kolejny bandyta. I tak w kółko. Ciężko jest tutaj o metodyczne, planowane wykańczanie jednego wroga po drugim. Starcia z grupami nieprzyjaciół (obojętnie, czy to ludzie, upiory czy drapieżne zwierzęta), jakich tu od groma, są mocno chaotyczne, a Coen na przemian zadaje obrażenia to temu, to tamtemu agresorowi. Problem – co oczywiste – nie występuje w sytuacjach mano a mano, ale te trafiają się rzadko, bo z reguły nawet bossowie mają licznych przydupasów. Nie ma broni dystansowych. Niezmiernie trudno strategicznie wykorzystać otoczenie (na przykład wycofać się w wąski przesmyk, by nie zostać otoczonym przez wrogów i mieć ich wszystkich naprzeciw siebie), za to zdarza się przyjąć na czerep czerwony cios (takich nie można blokować), bo wykonanie uniku uniemożliwiła przeszkoda terenowa, na której protagonista się zaciął… Gdy Coen jest w bitewnym zwarciu, gra niejako „przykleja” go do przeciwników, tworząc mikroarenę, z której ucieczka w zamkniętych, ograniczonych obszarach jest niemożliwa: trzeba ubić wszystkich, aby odzyskać pełnię swobody. Na otwartym terenie (np. las) da się uniknąć walki, lecz by to zrobić, trzeba wcisnąć odpowiedzialny za sprint lewy drążek i biec ile w sił w nogach, nie oglądając się za siebie – nikomu nie patrzeć w oczy i o nic nie pytać. Często praktykowałem takie zachowanie pod koniec gry, będąc już naprawdę znudzony n-tą potyczką ze stadem dzików. Najśmieszniejsze jest to, że wbrew pozorom i wnioskom, jakie można wyciągnąć z tego akapitu, generalnie nie uważam mechaniki walki za wymagającą. Ona nie jest trudna: jest toporna, a momentami frustrująca przez swe niedociągnięcia. Autorzy gry stworzyli system oparty na kierunkowych blokach i aby uniknąć obrażeń, wystarczy przytrzymać lewy bumper pada oraz skierować drążek w stronę, z której atakuje przeciwnik (jest ona sygnalizowana na ekranie strzałką). Przy odpowiedniej liczbie prób da się w ten sposób pokonać każdego wroga, bez względu na jego poziom. Z jednej strony spoko, bo nagradza to skill i cierpliwość gracza. Lecz z drugiej – wraz z czynionym w grze postępem odbiera satysfakcję z wygrywanych pojedynków, trwających coraz krócej. Co istotne, deweloperzy Rebel Wolves są świadomi licznych mankamentów związanych z systemem starć i już zapowiedzieli aktualizację mającą znacząco wpłynąć na jego poprawę. Chwali się im to, bo naprawdę jest co robić na tym polu.

Znów przyszła noc. Nocy – jesteś piękna!
Nasycam swój głód żywymi ludźmi

Mam spory dylemat odnośnie do oceny szaty graficznej. Dlatego zacznę od ogólnego i asekuracyjnego sformułowania, że jej postrzeganie to zawsze mocno indywidualna sprawa. I dodam, iż nie należę do ludzi, którzy będą ganić dobrą grę za słabą grafikę; mogę co najwyżej chwalić dobrą grafikę w słabej grze. Na szczęście określenia typu „zła” czy „mierna” nie przystają do TBoD. Ani w kontekście całości, ani warstwy graficznej. Ta jest… wystarczająca. Tak bym ją najprościej podsumował. Gra chodzi na Unreal Engine 5 i w pewnych aspektach tego po prostu nie widać. Trafiają się lokacje potrafiące zmusić gracza do zatrzymania postaci i porozglądania się wokół; nadzwyczaj korzystnie prezentujące się o zachodzie słońca. Ale już początkowe etapy rozgrywające się w Laslei, czy nieimponujące szczegółowością modele większości postaci to nic wyjątkowego. Przywodzą na myśl raczej gry sprzed 5–8 lat niż nowości z 2026 roku. Nie chcę wylewać żali, bo – jak już zaznaczyłem – dla mnie jest to poziom zadowalający. Ponadto zdaję sobie sprawę, że nie przechodziłem Dawnwalkera na ustawieniach ultra, a na wysokich, z włączonym DLSS. Teoretycznie można by więc coś jeszcze wycisnąć z tej oprawy, podwyższając jakość detali i wyłączając upscaler. W praktyce testowałem tę opcję i uważam, że nie warto dla niej katować sprzętu. Tym bardziej że wpłynęła wyraźnie negatywnie na płynność animacji. Klatkaż w preferowanej przeze mnie konfiguracji utrzymywał zwykle należytą wartość, a jeśli już fpsy leciały w dół – to rzadko i głównie w niektórych cutscenkach, czego nie potrafię ani zrozumieć, ani wytłumaczyć. Stan techniczny gry uznaję tym samym za dobry, nawet biorąc po uwagę jeden jedyny crash, okraszony (he he) długim komunikatem, w którym twórcy wyrazili skruchę za zaistniałą sytuację i zapewnili, że przykro im z tego powodu (mi też było). Przypominam jednak, że moja opinia dotyczy wersji pecetowej, bo tylko z taką miałem styczność. Podobnie ciepłych słów nie mogę wypowiedzieć w temacie soundtracku. Ubogim i nijakim, jak na ścieżkę dźwiękową do kilkudziesięciogodzinnego erpega. Odnośnie do muzyki w TBoD mam ledwie dwa pozytywne skojarzenia: piosenkę lecącą podczas napisów końcowych oraz nazwisko Anny Marii Jopek, które wśród nich wyłapałem.

To noc głodu; podążam ze jego wezwaniem
Podążam za Zmarzłym Księżycem

Będąc tą produkcją żywo zainteresowany, zwlekałem dość długo z jej przedpremierowym zakupem, nie potrafiąc wyzbyć się do końca pewnych obaw i wątpliwości. Przekonali mnie do niego sami twórcy, decydując się wydać ją na GOG-u. Na tej nielubianej przez większość dużych wydawców platformie, bo prokonsumenckiej na tyle, że gry tam wychodzące pozbawione są jakichkolwiek zabezpieczeń. Pozostało mi zrobić tylko jedno: w ramach uznania i podziękowania to tam ją kupiłem, płacąc przy tym pełną kwotę. Czy po ograniu TBoD uważam ją za zbyt wysoką? Nie wiem; być może tak. Obstawiałbym jednak, iż za ustalenie jej na takim pułapie odpowiada raczej Bandai Namco niż Rebel Wolves. Lecz nie ma sensu tego roztrząsać: jest, jaka jest. I jeśli ktoś chce kupić Dawnwalkera bez czekania na promocje – droga wolna. Bowiem nie lubię i nie zamierzam patrzeć komuś do portfela (i oczekuję w tym względzie wzajemności), tak samo jak nie zaglądam innym do talerza czy do łóżka: niech każdy wydaje swoje pieniądze wedle własnego uznania. Internetową popularność zdobyło powiedzonko, iż TBoD to tytuł wyglądający jak AA, a sprzedawany jest w cenie produkcji AAA, i chcę jedynie zakomunikować, że dostrzegam w tych słowach trochę prawdy. W dodatku sporo tu mankamentów i niedoróbek, psujących nieco zabawę. Kilka wymienię: niekiedy wypowiedzi NPC-ów zapętlały się, a ich uporczywe powtarzanie szybko zmieniało się w pobolewanie głowy; pad w wersji PC łapał czasem zwisy i powodował lagi; zdarzało się, że mapa kapryśnie wskazywała położenie kogoś, kto w rzeczonym miejscu wcale nie przebywał; mówi się, że okazja czyni złodzieja, ale jak określić sytuację, kiedy Coen bezproblemowo kradł rzeczy należące do stojącej obok niego postaci niezależnej, by po chwili, jak gdyby nigdy nic, odsprzedać je właścicielowi i zarobić na tym? Proponuję nazwę „grube niedopatrzenie”; ilość aktywnych zadań na późniejszym etapie gry może być pokaźna, co czyni przeglądanie ich listy w dzienniku zajęciem żmudnym i męczącym. Przydałaby się jakakolwiek, chociażby niewielka ich kategoryzacja i podział; powroty na piechotę z rozgrywających się na obrzeżach mapy, najbardziej odległych misji potrafiły nużyć i się dłużyć; grę przeszedłem z rodzimym dubbingiem i mimo chlubnych wyjątków nie polecam go – generalnie polscy aktorzy głosowi nie popisali się. Z dokonanym na początku wyborem ścieżki dialogów wytrzymałem do końca, lecz z zaciśniętymi zębami i krwawiącymi dziąsłami (znaczy, uszami). Po pewnym czasie nie chciałem już po prostu zmieniać języka, by nie wybić się z immersji i przyzwyczajenia. No i szczerze mówiąc, bawiło mnie słuchanie rzucanych w grze w moim kierunku swojskich wulgaryzmów, kalumnii i insynuacji, np. że walczę jak wieśniak albo że odpadły mi jajca. Ale wszystko to blednie i traci na znaczeniu w porównaniu z głównym problemem TBoD, którym jest… czas. A mówiąc dokładniej – jego nadmiar, jakim dysponuje gracz na wykonanie naczelnej misji. I kiedy tylko zda on sobie z tego sprawę, przestaje odczuwać presję. Mój największy zarzut w stosunku do Rebel Wolves polega na tym, że twórcy nie byli dość konsekwentni i odważni w projektowaniu mechaniki upływającego czasu: zaliczane zadania powinny zabierać więcej jego jednostek, by bardziej, niż ma to miejsce obecnie, zmuszać do ostrożnego i przemyślanego ich podejmowania. Podobnie eksploracja, która nie zajmuje go w ogóle, i nie potrafię zrozumieć czemu. Dlaczego czasochłonne w rzeczywistości podróżowanie po świecie, odkrywanie nowych regionów (za co dostaje się punkty doświadczenia) nie wiąże się z upływem choćby jednej godziny CW?

Wzmaga się ciemność, wieczność staje otworem
Cmentarne łuny palą się jak za dawnych dziejów

The Blood of Dawnwalker bliżej do starych erpegów niż do nowoczesnych action RPG. Gra powinna spodobać się tym, którzy kochają zbierać loot tonami, mają obsesję zdobycia jak najlepszego zestawu wyposażenia i uwielbiają w tym celu przesiadywać w ekranie ekwipunku; porównywać statystyki broni czy pancerzy oraz wybierać te najlepiej pasujące do preferowanego stylu gry. A jednocześnie nie jest to produkcja nawet w połowie tak hardkorowa, jak choćby Kingdom Come: Deliverance – ani pod względem trudności walki, ani erpegowości per se, rozumianej jako odgrywanie i wczuwanie się w rolę. Nie chcę deprecjonować wykonanej pracy ani odmawiać twórcom ambicji: widać, że mieli pomysł i wizję na swą grę, która miejscami chyba przerosła ich możliwości. Ogólne wrażenia są pozytywne, ale sporo tu pomniejszych problemików, które zebrane do kupy wpływają na całość doświadczenia. Gra potrzebuje jeszcze szlifów, by zbliżyć się do ocen bardzo dobrych lub doskonałych, i kto wie: może za kilka miesięcy będzie prezentować się inaczej (tj. wyraźnie korzystniej) dzięki kolejnym aktualizacjom, których od premiery ukazało się już kilka. Ja czuję się na ten moment umiarkowanie usatysfakcjonowany. TBoD dostarcza ciekawe, wpisane w historię średniowiecznej Europy lore, z wampirami wychodzącymi z cienia na czele, a historie związane z wszelakimi mitycznymi istotami nocy osobiście lubię i doceniam. Radzę tylko, by nikt nie oczekiwał rewolucji w gatunku; nie nastawiał się na mesjasza czy wybitną, wstrząsającą fundamentami gamingu rzecz. A wtedy, wciąż potrafiąc dostrzec wady tego tytułu – może się bawić równie dobrze jak ja (lub nawet lepiej). Lecz aby je zauważyć, potrzeba odrobiny obiektywizmu, którego totalnie pozbawiona jest całkiem liczna grupa fanatycznych obrońców i piewców Dawnwalkera. Ta dobrze znana: uaktywniająca się w sieci zawsze, gdy premierę ma jakaś większa polska gra, i uznająca jakąkolwiek krytykę debiutującej produkcji za atak na dobro narodowe. Ja zaś nigdy się do niej nie zaliczałem. I kończę tego bloga, swobodnie i w spokoju po chwili go publikując. Bo wiem, że na szczęście żadna z tych osób nie jest jego adresatem.

Upadłe dusze giną za mymi plecami
Podążając za Zmarzłym Księżycem

Zajawkę wpisu opublikowałem na GOG-u, a użyte w nim screenshoty są mojego autorstwa. Umieszczony między nimi, wyróżniony kursywą tekst, to przetłumaczone przeze mnie na polski słowa nagranego przez grupę Mayhem utworu Freezing Moon (1993). Oryginalne napisał Per Yngve Ohlin. Do następnego.
Artykułów o grze nie czytałem, bo wiedziałem, że zrobię to tutaj. Od jakiegoś czasu odpuściłem sobie czytanie o grach, które nie są na moim radarze zakupowym na już. Wracam do dawnych czasów.
Gdzieś chcąc nie chcąc natrafiłem w komentarzach na pewnym portalu na rozmowę o systemie walki i właśnie ten problem z namierzaniem innego przeciwnika niż ten dopiero co ogłuszony.
Określenie mikroareny wystarczająco obrazowe, żeby przypomnieć sobie obie części KCD i o ile w dwójce system walki polubiłem z powodu wyboru poziomu trudności i braku huda, tak „mikroarenizm” wkurwiał mnie do końca gry.
Szkoda, że ta presja czasu okazała się iluzoryczna (Pathologic 2 robił to doskonale). Bardzo dużą wagę przykładam do balansu w grach (w erpegach szczególnie) i właśnie to ograniczenie do trzydziestu dni zwróciło moją uwagę najbardziej oprócz tematyki.
Grafik na ten rok mam zapełniony. Co będzie w przyszłym nie wiadomo.
P.S. plus za Mayhem, ale sam przyznasz, że po polsku brzmi to co najmniej kiczowato;). Po angielsku też. Gatunek lubię, ale teksty w nim zawsze mnie bawiły z wyjątkiem dosłownie kilku zespołów proponujących poważne liryki. Nie uważam tego za coś złego. Kicz jest wpisany w ramy i tak ma być;). Takie jest moje zdanie.
Peace✌️✌️✌️
Kurde zapomniałem:
https://youtu.be/vhG8zC4npsE?si=rnVwS4019MLiwvdp
„Od jakiegoś czasu odpuściłem sobie czytanie o grach, które nie są na moim radarze zakupowym na już.”
Ja mam na odwrót: czytam tylko o tych, których nie zamierzam ogrywać w najbliższym czasie. Choć od wszystkiego są wyjątki i akurat o Dawnwalkerze coś tam czytałem/oglądałem.
„Szkoda, że ta presja czasu okazała się iluzoryczna (…) Bardzo dużą wagę przykładam do balansu w grach (w erpegach szczególnie) i właśnie to ograniczenie do trzydziestu dni zwróciło moją uwagę najbardziej oprócz tematyki.
Moją również. Ja też bardzo liczyłem na presję, a wyszło to niespecjalnie. Nie dalej jak dziś czytałem artykuł, że pierwotnie miało być znacznie trudniej: twórcy dokonali jednak zmian, bojąc się reakcji graczy. No nie. Ręce opadają. Wiesz, bardzo liczę na to, że wprowadzą w którejś aktualizacji nowy poziom trudności. Który nie tyle podniesie trudność walk, a po prostu skróci dostępny czas. Nie wykonałem wszystkich zadań, nie myśl sobie. Ale wykonałem wszystkie te mnie interesujące spośród odkrytych, i miałem jeszcze czas na wykuwanie specjalnego miecza. Nie tak powinno to wyglądać.
„Pathologic 2 robił to doskonale”
Kusisz.
„plus za Mayhem, ale sam przyznasz, że po polsku brzmi to co najmniej kiczowato”, „Kicz jest wpisany w ramy i tak ma być”
Dokładnie tak 🙂 Co nie zmienia faktu, że sama muzyka zajebista. Freezing Moon uwielbiam.
„Kurde zapomniałem”
https://youtu.be/vhG8zC4npsE?si=rnVwS4019MLiwvdp
Ja też zapomniałem. Dzięki za przypomnienie.