Przejdź do treści

Wszystko wszędzie naraz – impresje z Control Resonant

Miałem wobec tej gry inne plany. Otóż chcąc podtrzymać tradycję swej strony, zamierzałem po raz trzeci z rzędu zakończyć blogerski rok produkcją Remedy. Innymi słowy, miałem kupić Control Resonant nieco później, bo w okolicach połowy listopada, by następnie przejść je i wyrobić się z tekstem mu poświęconym gdzieś tak na Boże Narodzenie. Te przebiegłe kalkulacje i zorganizowany harmonogram pokrzyżowali jednak piraci: medialny news o pojawieniu się w sieci scrackowanej wersji gry jeszcze przed jej oficjalną premierą podziałał na mnie jak płachta na byka. Wiele nie myśląc, w ramach polityki wspierania swoich ulubionych studiów, dokonałem preorderu. Po krótkotrwałej wewnętrznej walce, którą porównać mógłbym ze zmaganiami alkoholika z nałogiem, zdecydowałem się Resonant zainstalować i ograć już teraz. I cóż mogę na jego temat powiedzieć? Ano to, że nie tylko święta na blogu nadeszły wcześniej. Z wyprzedzeniem przybyła także gwiazdka, dostarczając w prezencie kapitalne, intensywne doznanie oraz jazdę po bandzie w postaci gry, którą śmiało wskazuję jako najlepszą spośród ukończonych przeze mnie w tym roku. Tak dobrej, że aż zastanawiam się, czy nie jest to najbardziej udany twór Remedy od czasu The Fall of Max Payne. I może powinienem trochę powściągnąć emocje, aby przedstawić ją w wyważony i rzeczowy sposób. Może wypadałoby mówić o niej rozsądniej i ostrożniej. Ale szczerze powiedziawszy – nie mam na to najmniejszej ochoty: I don’t give a single fuck.

A więc sądzisz,
Że potrafisz odróżnić

Niebiosa od Piekieł
Błękit przestworzy od bólu

Na początek pragnę rozstrzygnąć nieoczywistą kwestię; przez brak w tytule cyfry 2 oraz zmianę bohatera niezorientowani w temacie mogą postrzegać Resonant nie jak kontynuację Control, lecz raczej jako spin-off. I jest to błąd, toteż zalecam, aby grą zainteresowali się wyłącznie ci, którzy przeszli jedynkę. W menu głównym widnieje co prawda streszczenie części pierwszej, lecz jest ono dość zwięzłe i radzę traktować je jedynie jako przypomnienie poznanych wcześniej wydarzeń. Dystans czasowy dzielący obie odsłony to siedem lat. Ambicje twórców nie zmieściły się już w gmachu Najstarszej Siedziby, toteż przenieśli oni akcję na ulice Manhattanu, dzieląc go na kilka mniejszych obszarów i przedstawiając w formie półotwartego świata. Protagonistą tym razem jest Dylan Faden – brat Jesse; jeśli ktoś, podobnie jak ja, kręcił nosem na myśl o podmiance głównej postaci, to zapewniam, że zupełnie niepotrzebnie. Mężczyzna ten jest – podobnie jak jego siostra – parautylitarystą (w uniwersum Control kimś obdarzonym ponadnaturalnymi mocami. W przypadku rzeczonego rodzeństwa nabytymi, a nie wrodzonymi). Przetrzymywany od dawna przez Federalne Biuro Kontroli, na samym początku gry odzyskuje w końcu wolność i zostaje niejako najemnikiem owej organizacji, celem jego misji jest zaś zbadanie nowej tajemniczej siły, która objawiła się w mieście – Wzorca; obcego bytu potrafiącego dowolnie przekształcać materię żywą czy martwą i łamać prawa fizyki. Dla Dylana zadanie to ma także osobisty wymiar. Zamierza on bowiem wykorzystać okazję, by uzyskać odpowiedź na jedno niezmiernie nurtujące go pytanie: gdzie podziała się jego siostra? I mówiąc wprost – polubiłem chłopa. Przede wszystkim nie sprawdziły się me obawy, że będę zmuszony grać postacią antypatyczną, czyli motywowanym żądzą zemsty socjopatą, wypaczonym emocjonalnie na skutek uprzedniego opętania przez Syk. Dylan próbuje się odkupić, chce udowodnić swą przydatność oraz dowieść, że jest godny zaufania. Mimo to w gruncie rzeczy pozostaje ubezwłasnowolniony. Już nie przez paranaturalną świadomość, a podejrzliwych i sceptycznych ludzi z FBK, sprawujących nad nim kontrolę za pomocą Mobilnego Urządzenia Neutralizującego. Pieczę nad nim ma konkretnie nadzorująca Dylana agentka – Zoe De Vera. I cholera jasna – tak jak sprawnie napisany i nienachalnie poprowadzony jest ich wspólny wątek (ewoluujący z czasem w stronę czegoś, co najchętniej określiłbym mianem relacji platonicznej), tak w toku rozwoju akcji pojawiają się i nasilają wątpliwości, kto w sprawie o kryptonimie P6 był ofiarą, a kto katem. Choć brak w Resonant aż tak przebojowych momentów jak słynny musical z Alana Wake’a 2, to kilka skromniejszych, aczkolwiek wbijających się w pamięć sekwencji się tu znalazło. Wspomnę jedną, dość melancholijną, w której za pośrednictwem kontrastu światła i cieni gracz poznaje historię rozpadu pewnej poukładanej i szczęśliwej niegdyś rodziny, zmieniającej się stopniowo w dysfunkcyjną. Fabuła jest mocną stroną produkcji, co nie znaczy oczywiście, iż nie mogła być jeszcze lepsza. Sam mam kilka pomysłów na to, jak ją gdzieniegdzie „udoskonalić”, lecz powstrzymam się od ich ujawniania (nie ma to sensu. Wszak nie ja piszę scenariusze do gier. Na szczęście dla graczy oraz bohaterów tychże gier). Skłaniałbym się ku stwierdzeniu, że jest ona klarowniejsza i mniej pogmatwana niż w jedynce, co akurat odbieram jako zaletę. Z drugiej strony, może po prostu chodzi o to, że Resonant jest sequelem, a więc to poprzedniej części przypadło mozolne i trochę niewdzięczne zadanie wprowadzenia w ten dziwaczny świat, kontynuacja natomiast siłą rzeczy nie może jawić się tak dezorientującą i odrealnioną. Jednak najtrafniej i najzwięźlej podsumował tę fabułę jeden z branżowych amerykańskich portali, toteż pozwolę sobie owo określenie pożyczyć i przytoczyć: jest ona zaskakująco poruszająca.

Potrafisz oddzielić zielone łany
Od zimna kolejowej stali?

Rozpoznać uśmiech zza zasłony?
Sądzisz, że to potrafisz?

Nie tylko zmiana głównego bohatera wywoływała niepokój wśród fanów Control. Niespecjalnie cieszyła także zapowiedź rekonfiguracji gameplayu, czyli porzucenie walki opartej na strzelaniu i telekinezie na rzecz starć w zwarciu. I znowu skończyło się na strachu, bo choć jest inaczej, to wcale nie gorzej. Zanim jednak przejdę do meritum w tym temacie, kilka słów chciałbym poświęcić projektowi lokacji oraz mapie świata. Była ona elementem, na który najwięcej narzekano w pierwszej części, i Remedy wyciągnęło z tych krytycznych opinii trafne wnioski. Zdarzają się co prawda krótkie momenty zagubienia, ale mieszczą się mimo wszystko w kategorii „dobra zabawa z poszukiwaniem drogi” niż „frustracja, bo nie wiadomo gdzie iść”. Otóż w Resonant zwykle wiadomo; trzeba tylko wykoncypować szczegóły. Z orientowaniem się w terenie radziłem sobie bez większych problemów przez bite trzydzieści godzin rozgrywki, by w końcu trafić na przeszkodę prowadzącą do dłuższej przerwy w postępie. Ten jeden jedyny raz poddałem się zniecierpliwiony i sięgnąłem po internetową pomoc. Po to, by przekonać się, że właśnie przegrałem nie z przesadną inwencją twórczą Finów, a z własnym gapiostwem. Architektura poziomów Manhattanu przywodzi na myśl zabudowę z kampanii Wake’a w AW2 (to przecież wspólne uniwersum. A w zasadzie – RCU, Remedy Connected Universe). Miasto podzielone jest na sektory, do których dostęp uzyskuje się sukcesywnie, a otwarcie niektórych drzwi wymaga czasem użycia odpowiedniego skilla, przy czym gra nie informuje jakiego; samemu trzeba się tego domyślić lub po prostu wypraktykować to. W ogóle, parokrotnie zbawienna okazała się klasyczna metoda prób i błędów, dzięki której pchnąłem akcję do przodu, robiąc cokolwiek, tj. sam nie wiedząc dokładnie co i jak. Sterowanie jest genialne i mega wygodne, czyniąc przemieszczanie się po wirtualnym otoczeniu zajęciem prawdziwie przyjemnym, aczkolwiek mających uczulenie na wibracje pada ostrzegam, że zostały one niecnie ukryte w opcjach pod nazwą „intensywność haptyki”. Dylan to ekspert w dziedzinie ekwilibrystycznych akrobacji. Podobnie jak Jesse potrafi wznieść się w górę, by następnie wykonać podwójny unik lub podwójny skok i przemierzyć dzięki temu znaczną odległość, oraz nie odnosi żadnych obrażeń w wyniku upadku z wysokości (chyba że spada w otchłań. Wtedy odnosi), a wraz z postępem w grze zyskuje kolejną umiejętność ułatwiającą i przyspieszającą poruszanie się, którą podpatrzył zapewne u Batmana albo Spidermana. Wielokrotnie ma się wrażenie, że nie ma szans, by gdzieś doskoczył/dofrunął, a mimo to tak się właśnie dzieje. Gracz ma poczucie kierowania postacią dosłownie płynącą w powietrzu i jest to doznanie cudowne. Rozglądanie się wokół w poszukiwaniu platformy, z której najlepiej zacząć podróż wzwyż, angażuje i wzbudza zapał, a ten zgasić potrafi wyłącznie rozczarowanie, kiedy okazuje się, iż nie wszędzie da się niestety dostać (lecz zawsze można z uporem testować, gdzie leżą granice niemożliwego. Polecam). W dodatku twórcom zachciało się trochę pobawić i poeksperymentować z grawitacją, toteż wybrane miejscówki można przemierzać w więcej niż jednej płaszczyźnie (co gra tłumaczy ingerencją Wzorca w rzeczywistość), doświadczając co rusz zmiany perspektywy, obróconej w stosunku do poprzedniej o 90 lub nawet 180 stopni. Pomnikiem pomysłowości jest szczególnie ostatni z głównych obszarów gry; dowodzi, że Remedy najlepsze zostawiło na koniec.

Czy zmusili cię do wymiany
Swych bohaterów na duchy?

Gorących popiołów na drzewa?
Podmuchu żaru na powiew chłodu?

Istnieje pewne pojęcie, całkiem często pojawiające się w recenzjach czy dyskusjach o grach. Moim skromnym zdaniem nierzadko stosowane na wyrost i bez głębszego znaczenia. Dlatego osobiście go nie używam; na kilkadziesiąt napisanych dotychczas blogów nie zrobiłem tego nigdy. I dziś po raz pierwszy złamię tę zasadę, gdyż przywołanie go w kontekście Control Resonant uważam za jak najbardziej zasadne. Chodzi o termin responsywność. Właśnie tak najadekwatniej scharakteryzowałbym sterowanie Dylanem nie tylko podczas eksploracji, ale i walki: jest niesamowicie responsywne. Pojedynki toczone wręcz (orężem o złowieszczej nazwie Aberrator) są tak dynamiczne, że niekiedy człowiek aż nie nadąża zarejestrować wzrokiem wszystkich wykonanych przez protagonistę ruchów. Bohater na przykład wzbija się w powietrze, dosięgając wiszącego nad przepaścią przeciwnika, zadaje mu kilka szybkich cięć, odskakuje, aby uniknąć odwetu, wraca z powrotem do oponenta, posyła go w niebyt potężnym naładowanym ciosem i dopiero wtedy wraca na ziemię, rażąc stojących na niej wrogów atakiem obszarowym. Całość trwa góra pięć sekund. I nic nie dzieje się przypadkowo, nie ma tu chaosu: to gracz wydaje przyciskami kontrolera każdą komendę z osobna, a gra bezbłędnie na nią odpowiada. Ciężko oddać słowami istotę sprawy i niby nie brzmi to nadzwyczajnie, toteż najlepiej samemu przekonać się, o czym mówię. Rolę bossów pełnią Rezonanci; istoty wystawione na długotrwałe oddziaływanie Wzorca, a design niektórych z nich kojarzy się raczej z japońską, nie europejską szkołą projektowania gier. I nie pamiętam już, kiedy ostatnio czułem satysfakcję z powodu utłuczenia bossa tak wyraźnie powiązaną z ekscytacją na myśl o kolejnym. Wyeliminowanie tego rodzaju elitarnego przeciwnika nagradzane jest zdobyciem unikalnej umiejętności bojowej. Natomiast bitwy ze skupiskami szeregowych wrogów służą głównie podnoszeniu poziomu danej strefy miasta, za co otrzymuje się talenty (czyli pasywne perki). I tu ważna uwaga: jest ich na przestrzeni całej gry tyle, że radzę darować sobie część z nich. To znaczy odpuścić aktywności z tablic ogłoszeń oraz te zaznaczone na mapie specjalną ikoną: są beznadziejnie i obrzydliwe powtarzalne. Z początku je wykonywałem, traktując jako źródło surowców i sposób na zwiększanie levelu dzielnicy, lecz później zacząłem ignorować, mając znacznie ciekawsze rzeczy do roboty. I, paradoksalnie, wróciłem do nich po ukończeniu fabuły, nie mogąc się z Resonant rozstać i rozpaczliwie pragnąc przedłużyć zabawę. Gra rozkręca się powoli i nabiera rumieńców po drugim ubitym Rezonancie. Trzeba na bieżąco rozwijać postać, a sens ma inwestowanie nawet w ataki i formy Aberratora, których się nie używa, bo podwyższają one ogólny zadawany nim demage. W teorii nie ma wyboru poziomu trudności (jest tylko jeden przewidziany przez twórców), lecz w opcjach można ustawić pod siebie niemal wszystko, co związane z walką, by indywidualnie ją ułatwić bądź utrudnić. Ja przeszedłem kampanię bez żadnych modyfikacji. Najpierw było trudno, potem miejscami wymagająco, a przez zdecydowaną większość czasu – miodnie. Powiem tak: graczom lubującym się w skomplikowanych taktykach slasharowa walka w Resonant prawdopodobnie wyda się uboga w oferowane możliwości, a brak zaawansowanych kombosów będzie dokuczał. Lecz ja w takie produkcje grywam na tyle rzadko, że czułem w związku z nią olbrzymi entuzjazm. Jest efektowna i satysfakcjonująca, a jednocześnie nieskomplikowana; wszak w prostocie kryje się geniusz.

Marnej pociechy na przełom?
Czy dokonała się zamiana

Twego epizodu w walce
Na wiodącą rolę w klatce?

Zapytany po latach o muzykę z gry najpewniej przypomnę sobie tzw. składankę Zoe – zestaw sześciu różnorodnych, tworzących muzyczną mozaikę utworów. Nie każdy trafił w moje gusta, ale dwa zrobiły to w dostatecznym stopniu, by o nich wspomnieć: chodzi o będący drogowskazem w jednej z misji Another World oraz Fight For Control. Ten drugi rozbrzmiewa, gdy… Ech, jak by to ująć? Jeśli w asasyńskiej sadze Ubisoftu wykonuje się skoki wiary, to ta charakteryzująca Dylana musi być zaiste bezgraniczna i niezachwiana. Nie brakuje w sieci opinii, że grafika prezentuje się niezbyt imponująco, tj. stanowi w stosunku do poprzedniej produkcji Remedy – Alana Wake’a 2 – wyraźny regres. Zgadzam się z tymi zarzutami tylko w niewielkim stopniu i proponuję, by oprawy tych gier bezpośrednio ze sobą nie zestawiać. Bo mimo pewnych podobieństw (wspomniana wyżej miejska architektura) w obu dominuje inny setting, a betonowa dżungla Mannhatanu nie może równać się z urokiem i klimatem terenów zwiedzanych przez Sagę Anderson. Na wizualną jakość utyskiwać więc nie zamierzam, w odróżnieniu do kwestii optymalizacyjnych. Nie grałem na ustawieniach ultra, posiłkowałem się DLSS (a zatem obraz renderowany był w niższej rozdzielczości, później sztucznie podbijanej do tej natywnej monitora), bez bajerów i sprzętowych zarzynaczy w rodzaju Path czy Ray Tracingu. Jednakże klatkaż nie dobijał zwykle do wartości 60, osiągając najczęściej okolice 40. Jak by nie patrzeć – wciąż grywalnie i nie robiłbym afery, gdyby poziom szczegółowości grafiki to usprawiedliwiał. Problem polega na tym, że tego moim zdaniem nie czyni, ze swej strony zaś podjąłem parę kroków, by na wydajność dodatnio wpłynąć, i niewiele to dało. Natomiast jeśli za czymś w sequelu Control naprawdę tęsknię, to za większą interaktywnością, destrukcją otoczenia i fizyką obiektów. Pod tym względem na tle jedynki Resonant faktycznie wypada blado. Przypuszczalnie ma to związek z brakiem telekinezy, ale fakt, iż potrafię sobie ów mankament zracjonalizować i wyjaśnić, nie sprawia, aby podejmowane przeze mnie próby roztrzaskania Aberratorem szyb w oknach (równie ustawiczne, co bezowocne) stały się mniej rozczarowujące. Scenariusz, jak już pisałem – jest udany, lecz trochę gorzej przedstawiony. Rasowych przerywników filmowych tu niedużo, a statyczne scenki dialogowe sprzyjają formułowaniu krytycznych uwag na temat reżyserii gry. Cieszy za to, że nie mając wpływu na fabułę, można przynajmniej wybierać, co się mówi. Powtarzam: zmian w przebiegu historii to nie powoduje, ale i tak fajnie czasem zamiast grzeczniutkiego „Przykro mi, że tak o mnie myślisz. Do widzenia” spuentować rozmowę soczystym „A weź spieprzaj, dziadu jeden”. Ponadto bardzo dla mnie zajmujące było szukanie możliwych do odkrycia sekretów, rozwiązywanie związanych z tym zagadek, a także czytanie wszelkich dokumentów i notatek; z reguły poszerzających wiedzę o wydarzeniach i postaciach, niekiedy zawierających poszlaki dostarczające paliwa dla śmiałych, tylko pozornie szalonych fanowskich teorii.

Jakaż, jakaż szkoda, że cię tu nie ma
Jesteśmy dwojgiem zagubionych dusz

Zamkniętych w akwarium
Rok po roku

Na uznanie zasługuje konsekwencja, z jaką Remedy wypuszcza na rynek produkcje oryginalne i nietypowe, przez co kurczy się też grupa ich potencjalnych odbiorców. Wiem, jak specyficzne są to gry i jak różna może być ich percepcja. I jeśli kogoś pierwsze Control nie porwało, to minimalne widzę szanse na to, że zrobi to dwójka. Lecz fani jedynki nie powinni skreślać sequela, bo jest co najmniej równie dobry. W pewnym momencie totalnie zmienia swój kształt (jak gdyby Wzorzec dostał się do kodu gry i dokonał jego dogłębnego przeprogramowania), stając się dokładnym przeciwieństwem nowoczesnej, dynamicznej gry akcji, którą Resonant do tej pory był. Mi ta gatunkowa wolta zdecydowanie przypadła do gustu, lecz podejrzewam, iż niejeden będzie marudzić, a nawet zaniżać przez nią ocenę. Fragment ów (zatytułowałbym go Incydent w Ordinary Town) to zagrywka tym bardziej ryzykowna, że następująca wtedy, gdy oczekiwać można raczej punktu kulminacyjnego, a nie około godzinnej, wybijającej z rytmu sekwencji. Tak jak w istocie Resonant to przedsięwzięcie hazardowe i brawurowe. Przypomina zuchwałe pokerowe zagranie, dzięki któremu twórcy ogrywają konkurentów i biorą całą pulę. Z ręką na sercu oświadczam, że sam byłem sceptycznie nastawiony do poczynionych zmian, lecz to ludzie z Remedy mieli co do nich rację. I dostarczyli kawał rewelacyjnej rozrywki, w której pomysły eksplodują, aspiracje sięgają coraz wyżej, a poszukujący swej siostry Dylan – zamaszyście kosząc zastępy międzywymiarowego tałatajstwa – po raz pierwszy odnajduje świat, za który warto żyć i umrzeć. W tym boju, tnącymi i miażdżącymi ciosami Aberratora, wykuwa się i ugruntowuje pozycja Remedy Entertainment jako mojego ulubionego obecnie studia produkującego gry wideo. W obliczu fatalnej kondycji BioWare [edit z dnia 21.10.2026 – właśnie pojawiła się w branżowych mediach informacja o jego zamknięciu. R.I.P.] i będącego cieniem dawnego siebie Blizzarda (o nieistniejącym od kilkunastu lat Irrational Games nie ma sensu już wspominać), to Finów stawiam dziś na równi z Capcomem. Przy czym, o ile Japończycy robią dokładnie takie gry, jakich wszyscy od nich oczekują, to Sam Lake i spółka takie, jakich żaden gracz się nie spodziewa, do momentu ogrania nie wie, że ich potrzebował, oraz zastanawia się po ukończeniu, czy aby na pewno na nie zasłużył.

Wciąż biegamy po swoich śladach
I co odnaleźliśmy?

Te same stare lęki
Jaka szkoda, że cię tu nie ma

I tak siedzę sobie w tym natłoku wrażeń, wniosków i spostrzeżeń, co jakiś czas odpalając Resonant. Wciskam przyciski na padzie, modlę się, aby zasilające go akumulatorki wytrzymały jeszcze chwilkę, nerwowo starając się przypomnieć sobie, czy w szufladzie znajdę jeszcze chociaż jedną naładowaną parę. Próbuję przekonać sam siebie, iż wykonywanie zapętlonych aktywności po ukończeniu wątku głównego naprawdę nie ma większego sensu. Oraz że najwyższy czas pożegnać się z grą i otrząsnąć wreszcie z szoku i zachwytów, w jakie mnie ona wpędziła.

Wpis, w skróconej wersji, trafił też na Steam, a użyte screeny są mojego autorstwa. Umieszczony między nimi, wyróżniony kursywą tekst, to przetłumaczone przeze mnie na polski słowa nagranego przez grupę Pink Floyd utworu Wish You Were Here (1975). Oryginalne napisał Roger Waters. I w związku z wyborem tej piosenki muszę zdobyć się na publiczne wyznanie, które sympatii mi raczej nie przysporzy (za to wrogów jak najbardziej). Prawda jest bowiem taka, że nie przepadam za Pink Floyd. Szanuję oczywiście, lecz nie słucham za często. I postrzegam ten zespół nie jako jeden z najbardziej wpływowych w historii muzyki, a przez pryzmat kilku wybitnych (przyznaję) utworów, które i tak… wolę w wykonaniu innych. Wrzucone tu Wish You Were Here najczęściej chłonę w interpretacji Velvet Revolver, a kolejny wielki szlagier Flojdów – Another Brick In The Wall – uwielbiam w wersji polskiego Acid Drinkers. No, dobra. Powiedziałem, co powiedzieć chciałem. Teraz można mnie już z czystym sumieniem linczować.
Do następnego.

4 komentarze do “Wszystko wszędzie naraz – impresje z Control Resonant”

  1. Tak jak uwielbiam Control, tak ten tytuł wyjątkowo mnie nie kręci. Nie mówię, że nie zagram, ale nie czuję chyba już tego klimatu, a może to po prostu już przesycenie. To co wiem, że jeśli kupię to tylko na PC, bo te bajery graficzne wiem że są mocarne – pytanie czy ja też nie będę musiał wspomagać się DLSS. Kurde, ty piszesz że dobry szpil, a ja ciągle się zastanawiam 😀

    BTW. sprawdź Pan maila 😉

    1. Zacytuję swoje zdanie z bloga i zadedykuję je Tobie:
      „Z ręką na sercu oświadczam, że sam byłem sceptycznie nastawiony do poczynionych zmian, lecz to ludzie z Remedy mieli co do nich rację”
      Rozumiem obawy. Rozumiem je doskonale 😉 I mogę jedynie zapewnić, że dla mnie nie było dawno drugiej takiej gry, która okazałaby się aż takim pozytywnym zaskoczeniem. Przełam opory i daj jej szansę. Nie dziś, niekoniecznie jutro, ale pewnego dnia daj.

      „BTW. sprawdź Pan maila”
      Ty też 🙂

  2. Widziałem łącznie kilka minut gameplayów i za każdym razem odczuwałem ogromny dysonans.
    Z jednej strony nie podobało mi się miasto i lewitujące budynki (pisałem już, że nie cierpię w grach limbo faz à la DmC, albo Clair Obscur, żeby daleko nie szukać), kolorystyka, animacje bohatera, młot… no kurwa prawie nic mi się nie podobało;) oprócz mobilności.

    Z drugiej strony jest to kolejna gra w Controlowo-Wake’owym uniwersum, które od czasu zakończenia MGSów uważam za jedno z najciekawszych, więc muszę. Nie w tym roku, ale muszę.

    I trzecia strona. To przyszło już później. Myślę sobie ku***, ale przecież jak tu ładnie wszystko jest pod prąd. Wszystko wywrócone do góry nogami, autorska wizja, a nie spełnianie oczekiwań fanów jedynki. I takie podejście szanuję. Oczywiście lubię kontynuacje gdzie jest po prostu więcej tego samego i od pewnych IP tego właśnie oczekuję, ale lubię też być zaskakiwany w obrębie jednej marki.
    I tu zaskoczenie jest takie, że prawie nic mi się nie podoba po tym co widziałem, a jednocześnie czuję jakiś dziwny pociąg.
    Dlatego nic już więcej nie oglądam, czytać też nie czytam. Szanuję Twój gust i skoro piszesz, że jest to dla Ciebie gra roku, to dla mnie jest to bardzo dobra rekomendacja.

    A co Pink Floyd – te płyty od Darkside of the Moon lubię, ale już nie tak jak kiedyś. W calości wolę trachnąć sobię koncertówke Pulse, albo Pompeje. Za to do okresu psychodelicznego nie wracam już w ogóle. Dlaczego? Posłużę się równaniem:
    King Crimson >> Pink Floyd
    Krótka piłka.

    Impresje cacy. Jak zawsze.

    Joł
    Peace
    Salute
    ✌️✌️✌️
    🤘🤘🤘🤘

    1. Cała ta gra to jest jakiś jeden wielki środkowy palec, pokazany przez Remedy oczekiwaniom fanów jedynki. A przypominam, że pierwsze Control uwielbiam. I po przejściu pierwszej części od sequela chciałem tylko, by był bezpieczną kontynuacją w myśl zasadzie „więcej tego samego”. Tymczasem twórcy wybili mi z głowy te postulaty, a ja nie dość że nie mam pretensji, to jeszcze biję brawo. Wiesz, siadając do tego tekstu pomyślałem sobie: „Kurczę, ależ mi się ta gra podobała. Teraz pozostaje przedstawić ją w wyważony sposób”. A potem stwierdziłem: w zasadzie po co? Prowadzę niszowego bloga o grach, a nie jakąś niezwykle popularną, opiniotwórczą stronę z recenzjami. Nikt mi za to nie płaci. I skoro czuję w stosunku do Resenonat taki entuzjazm, to dlaczego miałbym go hamować? W imię obiektywizmu? Szlag, kocham gry Remedy. Trafiają do mnie w wyjątkowy sposób. A uwielbienie siłą rzeczy nie ma wiele wspólnego z byciem obiektywnym.
      Jestem pewien, że znajdą się tacy, którym ta gra mocno nie podejdzie. Ale z drugiej strony, czytam o niej opinie, słucham wrażeń innych na YouTube i wychodzi na to, iż w swych zachwytach nie jestem jedyny. W swoim czasie kup i przejdź. Pogadamy wtedy głębiej, bo powiem Ci, że w kontekście fabuły (i pewnych fanowskich teorii, o których wspominam) – zdecydowanie jest o czym 😉

      P.S. Młot jest czysto opcjonalny. Równie dobrze może być wiertło albo kosa 🙂

      P.S. 2. „King Crimson >> Pink Floyd”
      Zdecydowanie się pod tym podpisuję.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *